تا کی!؟

تا کی به تمنای تو گریم که بمانی!؟

تا چند مرا غصه ی رفتن بچشانی!؟

ما بین دو دنیا و در این برزخ بی تو

ما را شود از ترس جهنم برهانی!؟

سرسخت تر از صخره ای و کوشش امواج

آرامش حوضی که ندارد فورانی

هر حادثه از گوشه ی چشمان تو آمد

بی "چاره" ترین قصه ی در سینه نهانی

خوش چهره تر از صورت مهتاب رخ توست

خوش نقش ترین قاب به دیوار جهانی

از بس که غزل وار و پر از شعر روانی

بر دوش قلم آمده ای بار گرانی

شب های مرا حسرت آغوش تو برده ست

بیگانه پرستی و به کام دگرانی

ای شور و فریبا ک مرا برده ای از خویش

تا کی به تمنای تو گریم که بمانی!؟

مهدی دولتی